ସମୟର ସ୍ରୋତରେ ହଜିଯାଇଥିବା ଗାଁ ସଞ୍ଜ ଓ ଅଭୁଲା ପିଲାଦିନର ମିଠା ସ୍ମୃତି

​ଆଜିର ଡିଜିଟାଲ୍‌ ଯୁଗ, ସ୍ମାର୍ଟଫୋନ୍‌ ଓ ସୋସିଆଲ୍‌ ମିଡିଆର ଚକାଚୌନ୍ଧ ଭିତରେ କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି ନୀରବି ଯାଇଛି ଗାଁ ଆଖଡ଼ାର କୋଳାହଳ, ଆଉ ସ୍ମୃତିର ପରଦା ଆଢ଼ୁଆଳକୁ ଚାଲିଯାଇଛି ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ପିଲାଦିନ। କାଗଜ ଡଙ୍ଗା ଭସାଇବାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବର ଓହ୍ଲାର ଦୋଳି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ— ସେ ସବୁ ଥିଲା ଏକ ଅଭୁଲା ଓ ନିଷ୍କପଟ ଅନୁଭୂତି, ଯାହା ଆଜି କେବଳ ମନେପଡ଼ିଲେ ଆଖିରେ ଲୁହ ଓ ଓଠରେ ସ୍ମିତହାସ୍ୟ ଆଣିଦିଏ। ​୧. ସଜାଳ ସକାଳର ଖେଳ ଓ ଛୁଟିପରା (ବାଟି-ଖେଳ) ସ୍ମାର୍ଟଫୋନ୍‌ର ଭିଡିଓ ଗେମ୍‌ ନଥିବା ସେହି ସମୟରେ, ଗାଁ ଦାଣ୍ଡର ଧୂଳିମାଟି ହିଁ ଥିଲା ପିଲାଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ଖେଳପଡ଼ିଆ। ସକାଳ କିମ୍ବା ଉପରଓହ୍ଲା ହେଲେ ସବୁ ପିଲା ଏକାଠି ହୋଇ ଯାଉଥିଲେ। 'ଛୁଟିପରା' (ବାଟି/କାଚ ଗୋଲି ଖେଳ) ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଲୁଚକାଳି, ଖୋ-ଖୋ, କବାଡ଼ି ଓ କାଠି-ଖେଳରେ ଗାଁ ଦାଣ୍ଡ କମ୍ପିଉଠୁଥିଲା। ମାଟିରେ ସାନ ସାନ ଗାତ (ଛୁଟି) ଖୋଳି, ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ବାଟି ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ପ୍ରହାର କରିବାରେ ଯେଉଁ ନିଶା ଓ ଜିତିବାର ଆନନ୍ଦ ଥିଲା, ତାହା ଆଜିର କୌଣସି ଗେମିଂ ଆପ୍‌ରେ ମିଳିବା ଅସମ୍ଭବ। ​୨. ଆଈ ମା' ହାତର ଗାଁ ମକା ଉପମା ସେତେବେଳେ ବାହାରର ଫାଷ୍ଟଫୁଡ୍‌ କିମ୍ବା ଚାଉମିନ୍‌ର ଆବଶ୍ୟକତା ନଥିଲା। ସଞ୍ଜ ନୋହୁଣୁ କାଠ ଚୁଲିରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲା ଗାଁ ମକା ଉପମା। ତାଜା ମକାକୁ ଗୁଣ୍ଡ କରି, ପରିବା, ସୋରିଷ ଓ ଲଙ୍କା ଫୁଟାଇ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଗରମ ଗରମ ଉପମାର ବାସ୍ନା ଆଖପାଖ ପଡ଼ୋଶୀଙ୍କୁ ବି ମହକାଇ ଦେଉଥିଲା। ସମସ୍ତେ ମିଶି କଦଳୀ ପତ୍ରରେ ସେହି ମକା ଉପମା ଖାଇବାରେ ଯେଉଁ ତୃପ୍ତି ଥିଲା, ତାହା କେବଳ ଗାଁ ସଂସ୍କୃତିରେ ହିଁ ଅନୁଭବ କରିହୁଏ। ​୩. ବର୍ଷା ଦିନର ପାଣିରେ ଡଙ୍ଗା ଭସାଣ ଆଷାଢ଼-ଶ୍ରାବଣର ପ୍ରଥମ ବର୍ଷା ଆସିଲେ ପିଲାଙ୍କ ଖୁସି କହିଲେ ନସରେ। ଗାଁ ଦାଣ୍ଡରେ ଯେତେବେଳେ ବର୍ଷାପାଣିର ସ୍ରୋତ ବହିଯାଏ, ପିଲାମାନେ ନିଜ ନିଜ ଖାତା କାଗଜରୁ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଡଙ୍ଗା ତିଆରି କରି ପାଣିରେ ଭସାଇ ଦିଅନ୍ତି। କାହାର ଡଙ୍ଗା କେତେ ଦୂର ଗଲା, କାହାର ଡଙ୍ଗା ଓଲଟି ପଡ଼ିଲା— ସେହି ଛୋଟ ଛୋଟ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଯେଉଁ ଆନନ୍ଦ ଥିଲା, ତାହା ବର୍ଷାର ପ୍ରତ୍ୟେକ ବୁନ୍ଦାକୁ ଅଧି