ବନ୍ଧୁତ୍ୱର ଅନନ୍ୟ ଉଦାହରଣ: ଯୁଗେ ଯୁଗେ ଅମର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ସୁଦାମାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ

ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ହେଉଛି ପୃଥିବୀର ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର ଏବଂ ନିସ୍ୱାର୍ଥପର ସମ୍ପର୍କ। ଯେତେବେଳେ ବି ସଚ୍ଚା ବନ୍ଧୁତ୍ୱର କଥା ଉଠେ, ସେତେବେଳେ ସର୍ବପ୍ରଥମେ ମନକୁ ଆସେ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପରମ ମିତ୍ର ସୁଦାମାଙ୍କ ନାମ। ଜଣେ ଦ୍ଵାରକାର ଅଧିପତି ତ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଦରିଦ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ, ହେଲେ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ ଆଗରେ ସାମାଜିକ ସ୍ଥିତି ଓ ଧନୀ-ଗରିବର ପ୍ରଭେଦ ହାର ମାନିଥିଲା। ଯୁଗ ଯୁଗ ଧରି ସେମାନଙ୍କ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ସମଗ୍ର ମାନବ ସମାଜ ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରେରଣା ହୋଇ ରହିଛି। ଗୁରୁକୁଳରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ସମ୍ପର୍କ ଋଷି ସାନ୍ଦିପନୀଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଶିକ୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବା ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ସୁଦାମାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା। ଏକାଠି ବସିବା, ପାଠ ପଢିବା ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲରୁ କାଠ ସଂଗ୍ରହ କରିବା ମଧ୍ୟରେ ସେମାନଙ୍କର ଆତ୍ମିକ ସମ୍ପର୍କ ଗଢ଼ିଉଠିଥିଲା। ଶିକ୍ଷା ସମାପ୍ତ ପରେ ଦୁହେଁ ନିଜ ନିଜ ବାଟରେ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ, ହେଲେ ସମୟର ଦୂରତା ସେମାନଙ୍କ ମନର ନିବିଡ଼ତାକୁ କମାଇ ପାରିନଥିଲା। ସେହି ଐତିହାସିକ ମିଳନ: ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ଧାଇଁ ଆସିଥିଲେ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ପରେ ଯେତେବେଳେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଦେଇ ଗତି କରୁଥିବା ସୁଦାମା, ନିଜ ପତ୍ନୀଙ୍କ ଅନୁରୋଧ କ୍ରମେ ଦ୍ଵାରକା ପ୍ରାସାଦର ଦ୍ୱାର ଆଗରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ରକ୍ଷୀମାନେ ତାଙ୍କ ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଶୀର୍ଣ୍ଣ ପୋଷାକ ଦେଖି ଉପହାସ କରିଥିଲେ। ହେଲେ ଯେମିତି ହିଁ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ କାନରେ 'ସୁଦାମା' ନାଁ ପଡ଼ିଲା, ସେ ନିଜର ରାଜକୀୟ ସୁଖ ସୁବିଧା, ସିଂହାସନ ସବୁ ଛାଡ଼ି ନଗ୍ନ ପାଦରେ ଦ୍ୱାର ଅଭିମୁଖେ ଧାଇଁ ଆସିଥିଲେ। "ନୟନରୁ ଝରିଥିଲା ଲୁହ, ଧୋଇଥିଲେ ପାଦ" କୃଷ୍ଣ ସୁଦାମାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ବୋହିଯାଉଥିବା ଆନନ୍ଦର ଲୁହରେ ହିଁ ମିତ୍ର ସୁଦାମାଙ୍କ ପାଦ ଧୋଇଦେଇଥିଲେ। ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ରାଜପ୍ରାସାଦର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚକିତ କରିଦେଇଥିଲା।